Ben de alman kurdu beslemiştim vakti zamanında . Sonra ayrılmak zorunda kaldık , ilk zamanlar çok üzülmüştüm , her gece ağlıyordum yatağımda . Çok bağlıydık birbirimize , şu an bunları yazarken bile gözlerim doluyor :( çok özlüyorum , düşünmemeye çalışıyorum . Beni çok seviyordu , ben de onu . Çok zekiydi :) çok çok az eğitim almış olmasına rağmen , otur - yat - getir komutlarını anlıyordu . Sadece getir komutunda birazcık sorun yaşayabiliyorduk zaman zaman
çok yaramazdı . Ve bana kimseyi yaklaştırmıyordu , kesinlikle hiçbir saldırı eğitimi almamış olmasına rağmen harika bir koruyucuydu . Bir defasında civcivimi ağzına alıp salona gelmişti , koltuğa oturdu
hemen koştum civciv hareketsiz duruyordu , ellerimle ağzını açmaya çalışıyorum ama açamıyorum , o kadar da rahat ki :) boşuna uğraşma açamazsın ağzımı dermiş gibi gözümün içine bakıyordu :) sonra babam geldi çığlıklarımı duyup , tasmasından tutup havaya kaldırdı
o da boğazından asılı kalınca mecburen bırakmak zorunda kaldı . Civcivi alıp yumuşak bir zemine yatırdım yüz üstü , öldüğünü sanıyordum . Üzülmüştüm , ama hiçbir zarar vermemiş civcive :) korkudan bayılmış sadece
hahahah . 10-15 dakika sonra kendine geldi civciv :) hiçbir şey olmamış gibi yemini yemeye devam etti :)
Oturum Aç
Kayıt Ol
Pano Kılavuzu
Arama
Haberler 
Site haritası 
SitemapIndex 
RSS besleme 
